Co było, nie wróci i szaty rozdzierać by próżno

Cóż, każda epoka ma własny porządek i ład

A przecież mi żal,

że tu w drzwiach nie pojawi się Puszkin

Tak chętnie bym dziś

choć na kwadrans na koniak z nim wpadł

Dziś już nie musimy piechotą się wlec na

spotkanie

I tyle jest aut, i rakiety unoszą nas w

dal

A przecież mi żal, że po Moskwie nie suną już

sanie

I nie ma już sań, i nie będzie już nigdy, a

żal

Podziwiam i wielbię mój wiek, mego stwórcę i

mistrza

Genialny mój wiek, piękny wiek pragnę cenić i

czcić

A przecież mi żal, że jak dawniej śnią się nam

bożyszcza

I jakoś tak jest, że gotowiśmy czołem im

bić

No cóż, nie na darmo zwycięstwem nasz szlak się

uświetnił

I wszystko już jest, cicha przystań, nonajorn i

wikt

A przecież mi żal, że nad naszym zwycięstwem

niejednym

Górują cokoły, na których nie stoi już

nikt

Co było, nie wróci, wychodzę wieczorem na

spacer

I nagle spojrzałem na Arbat i - ach, co za

gość!

Rżą konie u sań, Aleksander Siergiejewicz przechadza

się

I głowę bym dał, że już jutro wydarzy się

coś!